De weg van het leven

Eens even niet over het verloop van de dag, maar een ander thema waar ik over aan het filosoferen was net!

Het is toch gek hoe het leven gaat, mensen komen in en gaan soms ook uit je leven. Vaak besef je dit niet op het moment zelf en wordt het pas duidelijk wanneer je enkele maanden of soms zelfs jaren verder bent!

Zo was ik vroeger heel close met bepaalde mensen en verneem ik nu grote levensgebeurtenissen enkel via Facebook, wat zo afstandelijk voelt. Omgekeerd hebben zij mijn zwangerschap op dezelfde manier vernomen, dus het is niets dat ik iets kwalijk neem fzo.

Maar dan denk ik toch even van where did it go wrong? Hoe kan iemand waar je dagelijks contact mee had voor jaaaaaaaaaaaaaaren plots aanvoelen als iemand vreemd. Ik denk ook niet dat het zo makkelijk is om één schuldige aan te duiden. Life happens en in sommige gebeurtenissen verlies je elkaar, wat ergens jammer is. Maar misschien is het ook bestemd op die manier?

En het kan natuurlijk ook zijn dat je een jarenlange band weer heropneemt na een pauze van een aantal jaren. Dat is in het verleden ook al gebeurd, al valt het me dan ook wel op dat je nadien vaak het contact toch terug verliest en dit even eerder een korte heropflakkering is.

Anderzijds komen er dan wel nieuwe mensen in je leven, die vaak ook heel veel gaan betekenen. En waarmee je de band niet verliest in moeilijkere periodes in het leven. Ik vind het alleszins heel erg boeiend om over na te denken!

En ik denk ook onvoorspelbaar. Als je nu bv een vriendschap hebt van meer dan 15 jaar, dan ben ik wel vrij zeker dat deze zal blijven bestaan. Al ja, zeg nooit nooit! Maar als het engagement van twee kanten blijft komen kan het denk ik wel echt levenslang zijn. Maar dan mag er niet één van de twee beginnen slabakken.

Voila, dat was dus even mijn overdenken van de dag haha. Moet ook eens kunnen! Ik ben vandaag heel misselijk, dus ik had veel tijd om na te denken want ik heb nog niets gedaan buiten in de zetel hangen en nog geslapen in de namiddag. Een dutje van drie uur, pittig!

Nu avondeten en nadien een halfuurtje wandelen met Guus. Mijn armen en benen voelen precies alsof ze van beton zijn, very heavy.